.jpg)
به نام ابر که وقتی می بارد یک دل هوای زمینی بودن را به صد دل هوای آسمانی بودن ، پروانه وار به جنون می کشد .
مهدی جان ! سایه نشینت به سرمای دوری ات خورشید گونه به ظهر نگاهت می نگرد .
ای آفتاب من ! به دستان گرمت تک شعاعی از مهر بر من بتابان .
یک حرف خودمانی :
قلاده برای گردن است .
دام برای دانه بردن است .
و من تشنه ی قلاده و دامی که گردن نهیدن به دانه ی تو دردانه را فردا گستر کند .
تو می دانی من را و من نمی دارم تو را ، ای دستان باران دستار خشک مرا به سیراب نگاهت چشمه کن .
به روی چشم ، قدم رنجه فرمودی و لبان مرا به افسانه ی نگارت مدیحه سرا کردی .
جانم مهدی ....
مهدی جان ! سایه نشینت به سرمای دوری ات خورشید گونه به ظهر نگاهت می نگرد .
ای آفتاب من ! به دستان گرمت تک شعاعی از مهر بر من بتابان .
یک حرف خودمانی :
قلاده برای گردن است .
دام برای دانه بردن است .
و من تشنه ی قلاده و دامی که گردن نهیدن به دانه ی تو دردانه را فردا گستر کند .
تو می دانی من را و من نمی دارم تو را ، ای دستان باران دستار خشک مرا به سیراب نگاهت چشمه کن .
به روی چشم ، قدم رنجه فرمودی و لبان مرا به افسانه ی نگارت مدیحه سرا کردی .
جانم مهدی ....
